Bekijk ook de foto’s via de volgende link…

http://wimdebacker.com/gallery.php

Na ons geslaagde huwelijk in Februari was het begin April tijd om terug richting Tanzania te trekken. Mijn lieve echtgenote was erin geslaagd om eerst in Dar Es Salaam het dossier in te dienen voor gezinshereniging op de Belgische Ambassade. Zij stuurden de hele papierwinkel door naar de dienst Vreemdelingenzaken te Brussel en dan kon het tot 6 maanden duren vooraleer ze toestemming zou krijgen om richting België te komen. Maanden dat we dus gescheiden leefden van elkaar. Uiteindelijk kwam de toestemming eind juni zodat op 15 juli mijn echtgenote glunderend tevoorschijn kwam op Zaventem… Eind goed, al goed!

Maar eerst een “kort” verslagje van onze huwelijksreis doorheen Tanzania…

1… Mwanza

Alfreds missed lunch

Plaats van afspraak was de luchthaven van Mwanza alwaar ik op een broeierig warme zaterdagmiddag toekwam met Precisionair, de lokale Tanzaniaanse carrier. Ook op de afspraak was nonkel Alfred die door Esther uit het restaurantje tegenover de luchthaven werd gesleurd toen ze mijn SMS had ontvangen dat ik was geland. De arme man zijn vis met “frietjes” was net voor zijn neus gezet wanneer hij door mijn vrouw werd meegetroond om me te verwelkomen…

Het gebeurd niet vaak maar mijn vlieger was een dik half uur te vroeg geland… Het weerzien met mijn schat was zo leuk en hartverwarmend! Eindelijk waren we samen en konden we samen genieten van de alledaagse dingen! Maar eerst ging het richting “Kingdom Hotel” *** met een gammele taxi. De manager stond ons al op te wachten en herkende me meteen! Straf eigenlijk omdat het toch al geleden is van November 2010 tijdens onze verloving dat we hier een nachtje hadden doorgebracht. De manager was zijn warme, charmante zelf als altijd. Vooraleer we de kamer innamen trakteer ik nonkel Alfred op een nieuwe lunch om Esther’s enthousiasme goed te maken…

We hadden de suite gereserveerd voor 3 nachten. Nu, als je in België een suite reserveerd ben je faillliet. Wanneer je de suite in Hotel Kingdom boekt is het best betaalbaar. We spreken hier over zo’n 25€ per nacht voor 2 inclusief ontbijtbuffet. Best haalbaar dus voor ons… Bovendien is de service in het hotel zeer aangenaam en is de omgang met het personeel zeer gemoedelijk en bijna familiaal te noemen. Een toppertje in Mwanza…

Balloons !

Op zondag stond er een familiebezoekje op het programma. In de latere namiddag trekken we per taxi naar het huis van nonkel omdat we er uitgenodigd zijn voor een late lunch… We hadden voor de dochters van Alfred enkele speeltjes mee (oa een springtouw) waaronder een hoop ballonnen. Dolle pret gegarandeerd, geloof me vrij. De meisjes waren nog te jong om die ballonnen op te blazen en ook Esther kreeg ze niet gevuld. Al een geluk dat ik nog een beetje longinhoud heb om die dingen te vullen met warme Tanzaniaanse lucht… In elk geval is het dolle pret en al gauw spelen we buiten met nog enkele andere kinderen uit de buurt. Maar ook voor de jongste telg van de familie hadden we wat bij: een rammelaar en een teddybeertje waaruit de meest gekke geluiden kwamen…

Maandagmiddag was gereserveerd voor ons bezoek aan de Buzuluga Primary School. Reeds in November was ik hier langsgekomen op bezoek en destijds had ik beloofd om terug te keren met een hoop schoolspulletjes. Belofte maakt schuld en dus maakten we onze opwachting rond 14hr in de school met een 40 kilo’s pennen, gummen, slijpers, potloden en dies meer… Men had één klas versierd waarbij we vooraan werden gezet samen met enkele “notablen”. Links van ons zaten de leerkrachten op schoolbanken… Iets na 14hr kwamen er eerst 4 scholieren binnen met drums. De kerels waren zo rond de 8 à 9 jaar maar hadden beestig veel gevoel voor ritme. Toen ze rechtsachteraan plaatsnamen en onophoudelijk vol overgave op hun trommels bleven roffelen kwamen er een 20 tal andere leerlingen ritmisch zingend en dansend de klas binnen. Wat een show, wat een ambiance… Naast deze traditionele dansen en muziek werd er ook nog gespeeched (door de “head teacher” en mezelf jawel…) was er een rondleiding voorzien, werden we uitgenodigd om te dineren met het lerarenkorps en werden er ook nog buitenactiviteiten voorzien (zaklopen en dergelijke) Wat een ontvangst: ik voelde me een klein beetje zoals een buitenlands staatshoofd dat met alle egards wordt ontvangen… Om de dag af te sluiten kregen we nog enkele leuke geschenken mee naar huis. Ik kreeg een broeksriem, traditioneel T shirt en mijn wettige wederhelft ging naar huis met een prachtig traditioneel beschilderd doek. Afrikaanse gastvrijheid ten top…

Vooraleer we op dinsdagavond de nachtferry namen richting Bukoba wou Esther nog schoenen kopen om te dragen onder haar bruidsjurk. We hadden verwacht dat de keuze in Bukoba ruim voldoende zou zijn vermits Bukoba toch een grote stad is. Niets was minder waar. Overal waar we kwamen hadden ze dezelfde modelletjes in de aanbieding. Na 3 uur heen en weer lopen hadden we het dan ook gehad en besloten we terug richting hotel te trekken. Met een paar schoenen weliswaar doch niet meteen wat Esther wou. We zouden onze kans wagen in Bukoba later deze week…

2… Bukoba

Binnenkort willen we ook zo'n kleintje...

Om Bukoba te bereiken hadden we 3 opties… Ofwel vlogen we met Precision Air, ofwel namen we de bus of we namen de nachtferry. Vermits ook de vrouw en kinderen van Alfred ons zouden vergezellen had ik met Esther overdag al een ticketje voor de ferry bemachtigd, 2de klasse. Daar is plek voor 6 in zo’n sleeper cabin en vermits we met 5 (+ baby) waren kwam dat goed uit. Ik heb gewoon de cabine volledig geboekt en betaald zodat we op ons gemak zouden zitten. Omstreeks 20hr mogen we dan ook aan boord en zoeken we onze cabine op. Ik moet eerlijk toegeven: nooit gedacht dat ik last zou hebben van claustrofobie, maar volgende keer boek ik terug 1ste klasse (zaols in November). Wat is dat boeltje hier klein: een kamertje van 2 bij 3 meter met aan 2 kanten 3 bedden boven elkaar. Als je weet dat het plafond op een hoogte van een dikke 2 meter hangt dan kan je raden hoe laag die bedden zijn… De ganse nacht heb ik dan ook amper een oog dicht gedaan. Esther is zelfs op een gegeven moment bij één van de meisjes gaan liggen om mij een ruimer bed te kunnen geven. Brrr… Niet meteen voor herhaling vatbaar die 2de klasse.

Gelukkig hadden we (of dat dachten we toch…) het beste hotel van gans Bukoba geboekt. Het Walkguard hotel schijnt amper enkele jaren oud te zijn, is gelegen boven Bukoba en heeft dan ook een prachtig uitzicht over de baai en bezit als enige hotel in ganse de regio een zwembad. Dit kon dus niet misgaan: dodelijk vermoeid maar blij dat we waren aangekomen namen we dan ook een taxi richting het Walkguard. Daar aangekomen namen we afscheid van de rest van de familie: zij trokken verder naar Alfreds moeder. We zouden hen snel terugzien aangezien ze ook present zouden zijn op het huwelijksfeest. Het Walkguard dan… Zodra we uit de taxi stapten en aan de portier vroegen om de bagage af te handelen ging het mis. Volgens hem was mijn valies te zwaar en moest ik ze zelf maar naar boven, richting receptie, dragen. Enfin: de man was niet meer van de jongsten. Na zo’n slapeloze nacht kon dat er nog maar bijkomen…

Esthers geboortestadje: Bukoba

Aan de receptie begon het me te dagen: hier klopt iets niet. We moesten ten eerste al een tijdje wachten vooraleer er iemand kwam opdagen. Er brandden geen lichten, er waren geen verse bloemen of andere decoratie om de plek wat op te vrolijken en andere gasten zagen we ook al niet meteen. Enfin: schijn bedriegt soms. Even later mochten we onze “suite” innemen. De eerste indruk viel mee: een ruime ontvangstkamer met frigo en TV die op een terrasje uitgeeft, verder een ruime slaapkamer en badkamer met douche en ligbad. Dik ok zou je dus kunnen denken. Tot we de zaak van wat anderbij bekeken: muizen uitwerpselen op het terras, verf die van de ramen afbladderde, stopcontacten die los uit de muur hingen, de 2 televisietoestellen die waren beschadigd, in plaats van airco was er enkel een vuile “fan”, lichtarmaturen die vergeven waren van dode vliegjes, lakens die besmeurd waren met Gog weet wat voor vlekken en als toppunt een veeg bloed op de douchekop. Dit was dus niet langer “the place to be” in Bukoba. Ik vroeg even aan mijn vrouw om naast mij te komen zitten op de sofa in de ontvangstkamer: zag zij het werkelijk zitten om hier een ganse week te verblijven? Het antwoord was een stille ”ja“… Ik merkte meteen dat haar antwoord was ingegeven door haar Afrikaanse afkomst. Ze had het me zelf ooit eens gezegd: “whatever my husband likes and decides to do, I have to follow him”. Esther staat zo op haar hygiëne en netheid: dit kon ze nooit goedvinden. Geen Walkguard dus. Ik vroeg haar of ze in Bukoba nog plekken kende waar we konden verblijven en dat was geen probleem. Wetende dat er wel een alternatief te vinden viel gebood ik aan de receptie om de manager te spreken. Die zou binnen een half uurtje wel ter plaatse komen. Geen probleem: zolang konden we nog wel wachten. In afwachting besloten we een kijkje te nemen aan het zwembad. Mijn mond viel open van verbazing: waar ooit de bar was aan het zwembad was nu een soort van stort waar ze hun kapotte meubelen hadden binnengestoken en het zwembad zelf was een lege kuip met een gescheurd blauw zeil in. Nu ja leeg: ik moet eerlijk zijn! Op de boden lagen 20cm… dode bladeren: leeg kon ik het zwembad dus niet noemen.

Schelpjes zoeken op Bukoba-Beach

Zoals beloofd daagde de manager een beetje later op. Die kerel zal me nog lang herinneren denk ik. Ik somde hem mijn bezwaren op om nog langer in zijn hotel te verblijven. Hij stond letterlijk met zijn mond vol tanden. Hij bood ons aan om 1 nacht te verblijven in zijn “hotel” om dan te zien hoe ze onze kamer wel zouden aanpassen. Daar bedankte ik feestelijk voor. Toen ik hem terloops zei dat ik zijn hotel had verkozen omdat er een zwembad was antwoordde de pipo doodleuk dat het Walkguard het enigste hotel “is” in Bukoba in het bezit van een zwembad. Mijn antwoord had ik al lang klaar: het “was” het enigste hotel in Bukoba met een zwembad en “is” nu het eenigste in zijn soort met zo’n diepe put in de grond. Hij wist het even niet meer… De enigste met wie ik medelijden voelde was mijn vrouw die ik mee naar hier had getroond in de overtuiging dat dit een leuke plek zou zijn. Oh ja, en de dame aan de receptie. Die was één en al behulpzaam en vriendelijk en had waarschijnlijk ook liever in een hotel gewerkt waar de situatie een beetje beter werd “gemanaged”. Ik heb haar alvast de tip gegeven ergens anders te gaan solliciteren. Iemand met zo’n glimlach en zo behulpzaam zou ergens anders wel een betere werkplek kunnen vinden. Esther was het volmondig met me eens…

Gelukkig wist mijn lieve schat een ander hotel net aan de rand van Bukoba. Op een kilometertje van het strand en op wandelafstand van het stadscentrum was het Victorius Perch Hotel haar eerste keuze. Daar aangekomen bleef ik bij de taxi (en bagage) en liet mijn vrouw het hotel inspecteren. Ik had Walkguard gekozen dus had zij nu de eerste keus. Ik wist dat ze zich niet zou laten vangen en de kamer zou inspecteren alvorens toe te happen. Laat ons de rollen nu maar eens omdraaien: “Whatever my wife decides tot do: I have to follow her!” Even later komt ze met een glimlach buiten: voor haar is het in orde. Airco op de kamer, een leuk restaurant/bar, satteliet TV en een supermooie en vooral propere badkamer. Wat nog beter was: aan 2/3de van de prijs van het Walkguard! Doen dus… Ons budget kreeg een beetje ademruimte…

Dineren in het Victorious Perch Hotel

De volgende dagen volgenden elkaar schijnbaar ongemerkt op: bezoekjes aan de familie afleggen, nogmaals op schoenenjacht in Bukoba, wat inkopen doen, genieten van het beestig lekkere eten in het hotelrestaurant (nee, vraag me maar niet hoeveel kilo erbij is) en verder wat niksen op de hotelkamer. Wat zouden pasgehuwden anders moeten doen? We maakten wat kleine voorbereidingen voor het huwelijksfeest op maandag (het meeste had Esther echter al de voorbije weken geregeld) en ik trachtte mijn kostuum terug een beetje in de plooi te krijgen met het strijkijzer van mijn vrouw. Tot ze mijn geklungel niet langer kon aanzien en de Afrikaanse opvoeding het van haar overnam en ze het strijkijzer uit mijn handen rukte… Mannen en strijkijzers: het zal nooit wat worden… Het hotel dat mijn Esta had gekozen was in elk geval een topper: voor amper 20€ per dag kamer met ontbijt. Elke dag de boel netjes gekuist, verse zeepjes en shampoo in de badkamer en nog een glimlach van de kamermeisjes erbij. Ook het eten in het restaurant was heel lekker. De keuze was beperkt maar wat ze hadden was overheerlijk: verse vis uit het Victoria meer of Samosa (een soort van vlees koekjes): het was allemaal even lekker. Zelfs de rauwkost die men serveerde was dik ok. alle dagen salade en dergelijke gegeten en nooit problemen gehad op toiletgebied. De manager van het restaurant had zelfs vanaf dag 2 ijsroom in huis gehaald om 1 lastige Belgische klant te voorzien in zijn elementaire behoefte: dessert! Geen slecht woord over het Victorious Perch Hotel…

3… Esthers Send Off party

Esthers Send Off Party in haar geboortedorp

Op zondag 17 april was onze eerste grote afspraak… De broer van Esther had in haar geboortedorp aan het ouderlijke huis een zogenaamde “Send Off” party georganiseerd. Deze party wordt traditioneel gedaan in Tanzania om de bruid weg te sturen voor haar huwelijk. (Dat we al getrouwd waren wisten de dorpelingen niet…) Dit is een soort van vrijgezellenavond maar dan ook meteen voor de bruidegom. Nadat we met een vol minibusje ons hadden begeven richting geboorteplek van mijn schat werden we ontvangen door het ganse dorp. Ik schat dat er zo’n 150 mensen ons zaten op te wachten. Voor het huis was de sofa neegepoot waarin ik met mijn (zogezegd toekomstige) bruid moest plaatsnemen. Voor de festiviteiten had men een zegening voorzien door de lokale pastoor; Father Anton. Een bijzonder sympathieke figuur die het Christendom ernstig neemt maar toch ook het leven neemt met een kwinkslag van tijd tot tijd. Zo heb ik ze wel graag…  Father Anton nam zelfs zijn tijd om regelmatig delen van de mis in het Engels te vertalen zodat ook ik op de hoogte was van wat er gezegd werd. Ook het graf van Esthers mama werd gezegend en onze trouwringen (die we de dag erop tijdens het feest zouden uitwisselen) werden gezegend.

Vooraleer de festiviteiten losbarstten werden we samen met de pastoor en de naaste familie het huis ingeleid om te genieten van een avondmaal. Buiten werden de mensen ondertussen getrakteerd op lokale ambiancemuziek met een drankje. Het eten was zoals steeds overheerlijk. Men kan misschien wel lachen met de traditionele bananenmenu’s doch wanneer je deze eenmaal hebt geproefd ben je verkocht. Heerlijk… Wanneer we daarna terug buiten werden verwacht had men het altaar afgebroken en mochten we, samen met Father Anton, op het podium plaatsnemen. De traditionele stadia van een Send Off werden uitgevoerd. Zo werden er enkele speeches gehouden. Al een geluk dat ik het gewoon ben om voor grote groepen een woordje te placeren want ook ik diende een speechke ter plaatse te verzinnen. Mijn vrouw was meer en meer onder de indruk van mijn orale kwaliteiten. (zonder kommentaar ) 

Massa's geschenken voor het huishouden

Nadien werden zowel Esther als ikzelf vergast op massa’s geschenken. Gaande van een immens grote wasteil (meer de afmeting van een zitbad) over tassen en borden gaande tot dozen vol rijst! Esther kreeg ook een hoop traditionele doeken en zelfs enveloppe’s met geld werden in onze handen gedrukt. Ik was onder de indruk: de mensen kenden mij totaal niet en toch vieren ze volop mee en geven ze het weinige wat ze hebben aan ons. Ik voelde me een beetje beschaamd om eerlijk te zijn en na overleg met Esther en haar nichtje Lightness besloten we het meeste weg te schenken. Er zijn zeker een hoop mensen die het beter kunnen gebruiken dan wij en zie je ons al het vliegtuig opstappen met een wasteil of 20 borden! Onmogelijk… Doch het mooiste geschenk heb ik volgens mij gekregen van de broer van Esther. Hij gaf me een kalebas dewelke gebruikt wordt door de Haya mannen om bier uit te drinken. Volgens Esther is dit een heel speciaal geschenk, temeer omdat ik dit van haar broer heb gekregen en dat dit symbolisch wil zeggen dat de familie en de Haya stam (Esthers stam, 1.200.000 leden) me in hun familie hebben opgenomen… Mooi toch?

4… Ons Huwelijksfeest!

Opnieuw op Bukoba Beach... The place to be!

Maandag 18 april: eindelijk! Ons langverwacht huwelijksfeest vond eindelijk plaats! De dag begon om… 5:30 in de vroege ochtend! We hadden een goede reden om zo vroeg op te staan. We verwachtten bezoek vanuit België. De familie Alexander was onderweg met de nachtferry vanuit Bukoba. Ze hadden een safari gedaan en kwamen speciaal voor ons richting Bukoba afgezakt zodat ze ‘s avonds het feest konden bijwonen. Nadat de ferry nog voor dag en dauw was afgemeerd zagen we onze vrienden ons tegemoet komen. Een gigantisch onweer heette hen welkom. Wim, Natasha en hun drie kinderen, Charlotte, Saskia en Kristof, hadden hun nacht op de ferry overleefd en keken uit naar wat komen ging. Net op tijd voor ons feest. Ze waren onder de indruk van hun eerste trip op Afrikaanse bodem en hadden net een weekje safari achter de rug. Dankzij de relaties van Esther was alles opperbest verlopen.

De hotelkamers stonden klaar voor hen en rond 9 hr was het verzamelen geblazen voor het ontbijt. De straffe verhalen werden uitgewisseld en voor ons hadden ze zelfs enkele geschenken bij. Vooral de Bongo Bon voor 2 voor een romantisch etentje was voor mijn vrouw een ongekend goed. Zodra ze in België is kan ik alvast met haar eens lekker gaan eten in een goed restaurantje! Ook de massage olie kwam van pas. Ik had enkel wat body lotions meegebracht en mijn schat vond dat maar niks om mijn lijfke mee vol te kliederen…

In de namiddag trokken al de dames richting kapper. Ik bleef met Wim en Kristof in het hotel voor een rustige middag. Wat drinken een hapje eten en even de straat oversteken om te kijken of de voorbereidingen voor ons feest goed verliepen. Net tegenover het hotel lag de “Lina’s Night Club”: de locatie uitgekozen door mijn vrouwtje voor ons feest. Handig inderdaad… De stress begon pas toe te nemen wanneer er van het vrouwelijk gezelschap omstreeks 16hr nog geen spoor was… Tegen 17:00 werden we verwacht klaar te zijn om per wagen naar het strand te trekken voor de fotoshoot. Waar zaten ze???

Ons bruidsmeisje deed haar job met verve

De stress was ten top wanneer ze per taxi toekwamen aan het hotel omstreeks 18:00… In een razende vaart heb ik mijn Esta in haar trouwjurk geholpen (gelukkig was de make up al gedaan in het kapsalon) zodat we net voor half zeven op de dorpel van het hotel stonden om erin te vliegen. Het moet gezegd: het hotelpersoneel was alvast diep onder de indruk van Esther haar jurk en mijn kostuum. Dat hadden ze niet verwacht en ze wilden dan ook maar wat graag met ons op de foto. Even later zaten we in onze versierde wagen en trok de ganse stoet zich op gang. Maar in plaats van richting strand te gaan wou men ons eerst even door de stad voeren met veel getoeter en een kolonne van wel 10 wagens! Oh my God!!! Zowel mijn vrouw als ikzelf waren bijzonder onder de indruk. Vooral de blikken van de mensen waren goud waard! Het is niet het eerste keer dat er een trouwkolonne door de stoffige straten trekt maar hoe vaak zit er een blanke achteraan denkt u? Juist…

Op weg naar de “feestzaal” trokken we opnieuw met de kolonne voertuigen door Bukoba. Opnieuw hetzelfde scenario dat zich afspeelde: veel verbaasde blikken, de vaak gehoorde schreeuw congratulations en een enkeling die “courage” riep. Die moet zeer ongelukkig getrouwd zijn… Enfin, ook het vernoemen waard was de filmer die Esther had ingehuurd: regelmatig zagen we hem langs de kolonne voorbijrazen op een aftands motortje om hem dan even later te zien staan op een paaltje of muurtje om ons goed in beeld te brengen. Werkelijk hilarisch en als jullie ooit de kans zien om de beelden eens te komen bekijken bij ons thuis: Wim en Natasha hebben die kerel op film staan!

De ganse avond zaten we op het podium

Na even wachten was het dan ons “moment de gloire”. We mochten de zaal in. Iedereen zat al op zijn plaats. Voor ons liep het dochtertje van een vriendin van Esther als bruidsmeisje voor ons uit. Ze had de eer om het lint door te knippen en ons stapje voor stapje te begeleiden naar onze stoelen. Onze stoelen die helemaal vooraan op het podium stonden! Blijkbaar is het hier de gewoonte om het bruidspaar vol in de spotlichten te plaatsen boven alles en iedereen uit! Verdorie, dat was even wennen! Esther is al redelijk verlegen en dan nog op het podium zitten was ook voor haar even wennen. Eigenlijk hadden we wel medelijden met het bruidsmeisje: links van ons in een hoekje van het podium stond haar tafel tje en zij moest daar de ganse avond plaatsvatten. Esther en ik vroegen haar om bij ons te komen zitten of bij haar mama voor het podium maar dat wou ze niet: het was haar taak en verantwoordelijkheid om daar te zitten. Plichtsbewust: dat is wel duidelijk!

Links voor het podium zit de familie van mijn echtgenote en rechts voor het podium zitten mijn vrienden. Dat zijn de zogenaamde eretafels. Ook net voor het podium is de tafel met de 3 eredames. Zij zullen de ganse avond ervoor zorgen dat wij op het podium niets tekort komen. zin in een glaasje wijn of Esthers make up die uitloopt: geen probleem! De hulptroepen zitten net voor ons. De hele avond wordt aan elkaar gepraat door de MC… in het begin had ik niet door wie die MC wel was toen mijn schat erover begon totdat ik door had dat de letters stonden voor Master of Ceremony… MC dus…

Een traditioneel Afrikaans huwelijksfeest scheelt niet zo erg veel van onze feesten al zijn er toch enkele opmerkelijke verschillen… Zo werd de champagne ontkurkt voor het eten. Nadien dienden we voor het podium te staan en kwam de ganse zaal langs met zijn glas in de hand om te klinken op ons succes. Een soort van processie die zeker 15 minuten duurt. Ook werd de cake aangesneden voor het eten. Zo is het de gewoonte dat het bruidspaar een stukje van de cake in elkaars mond steekt. De cake wordt dan verder gesneden en achter het buffet geplaatst zodat iedereen er een stukje van kan nemen tijdens het diner. Gek genoeg mochten Esther en ik tijdens het diner niet op het podium plaatsnemen maar dienden we in een donker hoekje te gaan zitten aan een tafeltje dat speciaal voor ons was klaargezet. Ergens wel een opluchting want we genoten even van onze privacy…

Een huwelijksfeest zou niet compleet zijn zonder... de kus !

Na het eten was het tijd voor de geschenken. Opnieuw moesten we voor het podium gaan staan en kon iedereen die dat wou langskomen om ons geluk te wensen en een geschenk te overhandigen. Ook hier weer een regen van geschenken en geld doch de belangrijkste kwamen van de familie. Zo hing Esthers tante traditionele paternosters rond onze nek. Ook waren er enkele bijbels voorzien (Engels en Swahili) en ook de traditionele doeken en draagmanden mochten niet ontbreken. Uiteindelijk hadden we weer een ganse collectie geschenken bij elkaar waarvan we de meesten dit keer wel hielden, al was het maar voor de sentimentele waarde…

You are...

De avond kon niet compleet zijn zonder onze openingsdans. De keuze was gevallen op “You Are” van Dolly Parton. Wel een beetje onwennig doch niet minder romantisch was de dansvloer voor onze “opener” volledig voor ons alleen. Nu, zowel Esther als ikzelf zijn geen grote dansers, en eigenlijk waren we geen beetje gelukkig dat even later de dansvloer vol stond met familie en vrienden zodat we er niet alleen meer voor stonden. De avond was in elk geval meer dan geslaagd te noemen. Alles was zeer vlotjes verlopen, de mensen hadden zich geamuseerd en ook mijn vrienden waren niet voor niets helemaal vanuit België overgekomen. Het strafste was dat mijn lieve echtgenote dit ganse feest had georganiseerd in amper 14 dagen tijd! Sommige koppels zijn een jaar of langer bezig: zij was erin geslaagd alles te regelen op zo’n korte termijn! Onvoorstelbaar! We zouden ons misschien beter hier settelen en dergelijke feesten beginnen organiseren… In elk geval was ons feest meer dan geslaagd en voor het eerst hadden we nu ook het gevoel dat we echt getrouwd waren. In februari hadden we weliswaar onze “ceremonie” op het stadhuis te Moshi gehad, doch vandaag leek het alsof ons huwelijk echt werd bezegeld met alle familie en vrienden als onze dierbare getuigen… Man and Wife… Mr & Mrs!

5… Zanzibar

Vakantie !

Nadat we op onze laatste dag te Bukoba een soort van excursie hadden georganiseerd, samen met de vrienden van Berlaar, was het tijd om afscheid te nemen van het landelijke, wondermooie en hartverwarmende Bukoba. Tijd voor 11 dagen zon, strand en lekker eten. Op het menu: Zanzibar! Parel in de Indische Oceaan en gekend voor zijn zilverwitte stranden, palmbomen en heerlijke zonsondergangen. Zanzibar, geboorteplek van Freddy Murcury, eeuwenlang centrum van de slavenhandel maar vooral gekend als kruideneiland. Zo komt meer dan 50% van de kruidnagelproductie wereldwijd op naam van Zanzibar. Wij trokken er vooral naartoe om niks te doen. We hadden een kamer geboekt in het “Pongwe Beach Hotel” aan de Oostzijde van het eiland. Reeds in 2007 was ik hier enkele dagen te gast na een vermoeiende safari en destijds had ik gezworen hier mijn huwelijksreis door te brengen. Wist ik veel dat het zo snel zou zijn en dan nog met een lokale Tanzaniaanse schoonheid aan mijn zijde…

Samen met de familie Alexander trokken we richting Spice Island. Er geraken was echter een andere zaak. Wegens de regen die rond de middag met bakken uit de hemel viel werd er voorlopig niet gevlogen. Precision Air kon niet landen op de onverharde gravelpiste van Bukoba wanneer de hemelsluizen open staan. Niks aan te doen: Welcome in Africa! We wachtten geduldig af in het veel te kleine cafeetje van de luchthaven dat bovendien gesloten bleek. Uiteindelijk kwam er beweging in en net voor zonsondergang konden we dan toch vertrekken richting Mwanza. Dat we vandaag niet op Zanzibar zouden geraken was al lang duidelijk. Na deze vlucht dienden we nog via Dar Es Salaam te vliegen op Zanzibar. We zouden echter die avond strandden in Mwanza. Bovendien zou het ons nog veel moeite kosten om een boarding pass te versieren voor de vlucht richting Kilimanjaro voor de volgende dag…   

Zou het paradijs er zo uitzien?

De dag nadien was al niet veel beter. Pas na de middag kwam er weer beweging in. Na een korte vlucht zaten we terug waar we allemaal eerder vertrokken waren: Kilimanjaro International Airport. Toen we zo’n 2 uur voor onze vlucht richting Zanzibar onze boarding passes wensten op te halen bleek men ons pas op de vlucht van… de dag nadien gezet te hebben. Nu begon toch ook mijn potje over te koken. Wat voor een service was dat hier! Nadat we ons deftig kwaad hadden gemaakt beloofde de manager van Precision ons dat we vandaag nog zouden vliegen richting “Spice Island”. Hoe heeft hij dat geregeld vraagt u zich af? Door gewoon 7 andere passagiers van onze vlucht te flikkeren. Ook dat is Afrika…

Toen we eindelijk het luchtruim kozen (ruim na 7 uur ‘s avonds) waren we allemaal opgelucht. We zaten allemaal verspreid over het toestel, maar we waren op weg. Dat was het voornaamste. Wie echter dacht dat we er nu wel zouden komen kwam nog in nauwe schoentjes te staan. Net voor de daling ingezet had moeten worden (let op de voorwaardelijke wijs) kwam de melding van de piloot dat de luchthaven gesloten was wegens een technisch defect en dat hij nog even zou blijven rondcircelen in het luchtruim voor de Tanzaniaanse kustlijn. Indien het te lang zou duren zou hij zijn kist aan de grond zetten in Dar Es Salaam wegens brandstofgebrek! Dar Es Salaam ligt ook aan de Indische Oceaan doch op het vasteland en niet op het mooie, uitnodigende Zanzibar… Spannende minuten dus en stilaan mijn buik vol van reizen, vliegen en afhankelijk zijn van anderen: dat was bij mij het overheersende gevoel! Toch stond God aan onze kant deze keer want net voor we richting Dar zouden moeten afbuigen had men blijkbaar aan de grond de problemen opgelost zodat we toch konden landen op onze eindbestemming! Een zucht van verlichting ging door ons heen… EINDELIJK!!!

Zelfs de bagage was aangekomen! Stel u voor. We namen afscheid van Wim, Natasha, Charlotte, Saskia en Kristof en vonden net buiten de terminal ons minibusje van het Pongwe Beach Hotel. Net voor het opstijgen vanop Kilimanjaro had ik contact gehad met het hotel om onze vermoeide lichamen op te pikken op de luchthaven. Het was geen plek om ‘s avonds laat nog te beginnen onderhandelen met een taxichauffeur over een rit van een dik uur naar de andere kant van het eiland. Vermits ik de service ken van ons hotel wist ik dat we zouden kunnen rekenen op één van hun vaste chauffeurs! Zo was hetd an ook: we waren net buiten of daar zagen we al een bordje met “Mr&Mrs De Backer” opdoemen! Op weg nu voor onze laatste etappe alvorens het paradijs zich zou openbaren aan ons! Met een splinternieuwe minibus (met airco) drongen we steeds dieper en dieper het slapen de eiland binnen. Links en rechts verschenen kleine lemen huizen, velden en dichte tropische wouden in de koplampen van de wagen. We slingerden door de donkere nacht terwijl de chauffeur een gesprek trachtte aan te knopen. Al gauw had de lieve man echter door dat we niet echt spraakzaam waren (de vermoeidheid) en liever in stilte genoten van onze eerste indrukken van deze impressionante omgeving…

Pongwe Beach Hotel…

Ons zwembadje...

Net na 11hr (in de late avond wel te verstaan) waren we ter plaatse! Vanaf hier was het in orde: zo verzekerde ik mijn dodelijk vermoeide echtgenote. Het bleek ook meteen: de bagage werd voor ons tot aan de kamer gedragen terwijl wij enkele kleine formaliteiten vervulden aan de receptie. Een verfrissend doekje was ter onze beschikking met een glaasje lokaal fruitsap. Wat een manier om aan te komen. Het werd nog beter: ondanks het late uur was de chef kok blijven wachten op onze komst. Zodra we wat opgefrist waren werden we verwacht voor het diner. Het ganse hotel lag al te slapen en wij zaten gezellig samen te genieten van ons diner… Een surreële ervaring, werkelijk. Alleen in het reastaurant, ‘s avonds laat met het ruisen van de oceaan op de achtergrond bediend als koningen genoten we van elkaar en van al het lekkers dat de chef op ons bord had weten te toveren… Toen we besloten ons terug te trekken in onze kamer werd de avond perfect afgerond: op het terras stond een champagnefles op ijs ons op te wachten: vergezeld van een welkomstbrief van het personeel en 2 glazen was dit de perfecte start van een weekje relaxen aan de Indische Oceaan…

Stone Town

Relaxen. In het woordenboek lezen we: “ontspannen”. Vertaald naar het taalgebruik op Zanzibar staat het voor nog wel wat meer. Een sneeuwwit zandstrand voor de deur, elke ochtend een lekker ontbijt en elke avond een heerlijk 5 gangen menu, een ganse dag niets doen en je laten bedienen, aan de rand van het zwembad een spelletje backgammon spelen met het vrouwtje of even een duik nemen in de warme Indische Oceaan,  een kaartje leggen tijdens het aperitief of een nachtelijke strandwandeling maken vergezeld door talloze krabben en het ruisen van de Oceaan. Moet ik verder gaan? Wat dacht je van een dutje maken op het terras voor de kamer terwijl een verkoelende tropische onweersbui langstrekt, schelpjes zoeken langs het strand of je strandvlaggetje in het zand steken zodat ze aan de bar zien dat je dorst hebt. Ik vermoed dat jullie zich wel langzaam aan een beeld kunnen vormen van hoe we onze dagen doorgebracht hebben op ons eiland onder de zon! Gevolg was wel dat ik na enkele dagen wat overtollige lichaamsmassa zag opdoemen zo net boven mijn zwembroek. Deze massa noemen ze ook wel eens spottend een “Michelin bandje”. Enfin, ik lag er niet wakker van. Dat is vakantie…

Esther geniet van "Schnitsel"

Onze laatste dagan van onze “Honeymoon” brachten we door in Stone Town, de hoofdstad van Zanzibar. Als locatie hadden we het “Dhow Palace Hotel” uitgekozen. Een oud Arabisch paleis, gelegen in het oude stadsgedeelte van deze met geschiedenis beladen plek.  Onze verwachtingen werden volledig ingelost. Romantische kamers met airco (een absolute must als het kwik piekt richting 35° en meer), een fantastisch dakterras dat uitzicht bood over gans Stone Town, sublieme inrichting van het hotel met antieke meubelen, piano inclusief en een schitterend zwembad gelegen in het midden van de patio. Enig minpuntje was de minder goede en eigenlijk redelijk dure kaart in het restaurant. We hebben dan ook elke middag en avond uit gegeten. Vlakbij hadden we een leuke taverne ontdekt met heerlijke schnitsels, spagetti (voor Esther supergetti), krokante frietjes (Michelinbandjes?) en samosa (een soort driehoekige loempia met vleesvulling).

Stone Town heeft een eeuwenoude geschiedenis en was tegen het einde van de 19de eeuw de draaischijf voor de slavenhandel. Van hieruit vertrokken duizenden slaven richting Amerikaanse vasteland. De slavenhandel was de inkomstenbron van de Arabieren, vandaar dat er hier nog enorme Arabische paleizen staan. Jammer eigenlijk dat men niet meer doet echter om deze geschiedenis te gebruiken voor commerciële doeleinden. De ganse boel is een beetje vervallen en vuil. Vooral de smalle steegjes in het oude stadsgedeelte zouden wat beter onderhouden mogen worden. Toch genoten we dag in dag uit van ons verblijf hier en namen we ook de tijd om langs de waterkant enkele terrasjes mee te pikken.

Stone Town was een waardige afsluiter van onze huwelijksreis. Daarom was het afscheid des te pijnlijker. Esther vertrok met een binnenlandse vlucht met Precision richting Dar Es Salaam en vandaar richting Mwanza en Bukoba. Toen ik die ochtend terug in het hotel aankwam voor mijn laatste uurtjes op Afrikaanse bodem rolden de tranen dan ook over mijn wangen. Na dik 4 weken samen leven viel het ons beiden zwaar dit alles terug te moeten achterlaten… Het zou uiteindelijk toch nog meer dan 2 maanden duren vooraleer alle papierwerk afgewerkt was en we verenigd zouden worden op Zaventem: ditmaal wel voor goed natuurlijk…

Sinds 15 juli zijn we dan ook gelukkig samen in ons huisje in Sint Niklaas…

Eind goed, al goed!

Tot de volgende!

Wim

Bekijk ook de foto’s via de volgende link…

http://wimdebacker.com/gallery.php